سطوح اضطراب

سطوح اضطراب

پپلاو(1963) چهار سطح از اضطراب را توصیف کرد: خفیف، متوسط، شدید و پانیک.

اضطراب خفیف

این سطح از اضطراب به ندرت برای فرد مشکل ساز است. این سطح با تنش تجربه شده در پاسخ به رویدادهای زندگی روزمره همراه است. اضطراب خفیف افراد را برای فعالیت آماده می کند. یادگیری افزایش می یابد و فرد می تواند در سطح مطلوب خود عمل کند. اضطراب خفیف معمولا افراد را به ایجاد تغییرات یا انجام فعالیت های هدفمند ترغیب می کند.

اضطراب متوسط

فرد نسبت به رویدادهایی که در محیط رخ می دهد هوشیاری کمتری دارد. دامنه توجه و توانایی فرد برای تمرکز کاهش می یابد، اگرچه ممکن است با هدایت همچنان به نیازها توجه کند. افزایش تنش عضلانی و بی قراری مشهود است.

اضطراب شدید

فردی که اضطراب شدید دارد، در تفکر و استدلال مشکل دارد. تمرکز فقط روی یک جزئیات خاص یا روی بسیاری از جزئیات خارجی متمرکز می‌شود. دامنه توجه به شدت محدود است و فرد حتی در انجام ساده ترین کارها با مشکل زیادی مواجه است. علائم جسمانی(مانند سردرد، تپش قلب، بی خوابی) و علائم هیجانی(مانند سردرگمی، ترس، وحشت) می تواند مشهود باشد.

اضطراب پانیک

در شدیدترین حالت اضطراب، فرد قادر به تمرکز حتی بر روی یک جزئیات در محیط نیست. ادراکات نادرست، رایج است و ممکن است از دست دادن ارتباط با واقعیت رخ دهد. ممکن است فرد دچار توهم یا هذیان شود. افراد ممکن است متقاعد شوند که یک بیماری تهدیدکننده حیات دارند یا می ترسند که دیوانه شوند، کنترل خود را از دست دهند یا از نظر عاطفی ضعیف گردند.

Reference:

Davis Advantage for Townsend's Essentials of Psychiatric Mental-Health Nursing Concepts of Care in Evidence-Based Practice Ninth Edition

Psychiatric-Mental Health Nursing Ninth, North American Edition by SHEILA L. VIDEBECK